informatiebron over energie voor de vastgoedsector.

Opinie Gerben van Dijk (SBR): Lessen van de vrijmarkt

door Wessel Simons op 1 mei 2012

in Innovatie, Marketing

Post image for Opinie Gerben van Dijk (SBR): Lessen van de vrijmarkt

Gerben van Dijk, programmamanager bij SBR, klom na Koninginnedag in de pen en zag overeenkomsten tussen de vrijmarkt en de huidige vastgoedmarkt.

Vastgoedperspectief

Wat deed u op 30 april? Net als half Nederland geslenterd op een vrijmarkt, of als de andere helft een ‘kleedje’ bemenst? Ik hoorde bij de laatste categorie. De kinderen hadden overtollig speelgoed verzameld en dat moest verkocht op het Heemraadsplein in Rotterdam. Rijk zijn we er niet van geworden, maar we hebben wel een leuke ochtend gehad. Ook leerzaam. De vrijmarkt bekeken vanuit vastgoedperspectief. Wellicht hebt u er ook wat aan.

Locatie

Het begon al bij het vinden van een plekje. Locatie, locatie, locatie is al jaren een ongeslagen mantra in de vastgoedwereld, maar ook voor ons was het belangrijk. Een plekje met loop, schaduw, want het zou mooi weer worden. Maar het was om 8.30 uur al erg druk, veel drukker dan me voorspeld was. Mijn oog viel op een prachtig plekje in een belangrijke aanloopstraat, maar helaas: de neef van de buurman was nog onderweg. Een bouwclaim. De overburen betwisten de claim, maar ik had geen zin in lange discussies en procedures met stadswacht en politie en trok verder.

Gebiedsontwikkeling

Midden op het plein was onder de grootste boom nog een aardige plek, in retailtermen zaten we echt op een A+ locatie en dit terrein was nog onontwikkeld. Meteen werd duidelijk waarom. ‘Je gaat toch niet hier zitten? Dan kunnen wij niet bij onze spullen’ zo roerde zich de bezwaar makendeburen. Met de toezegging dat ik een paadje vrij zou houden begon ik uit te laden. Er werd nog wat gemopperd maar ik ging door. En ondertussen schoven er twee buren aan. Werd het misschien toch nog gezellig.

Ruimtelijke wanorde

Daar zaten we dan. Al snel bleek dat we door een gebrek aan ruimtelijke ordening toch niet echt op een A+ locatie zaten. Zones die bedoeld waren voor afhandeling van het verkeer werden steeds meer in beslag genomen door kleedjes van anderen die nog later waren en geen plekje vonden. Zo gebeurde het dat de duidelijke infrastructuur veranderde in een wirwar van paadjes waar je soms met een kinderwagen nauwelijks meer uit kon komen. Bovendien leek het wel of we van de hoofdroutes waren afgeknepen. Overal veel mensen, maar door ons pad liepen maar mondjesmaat mensen.

Huurpenningen

Net als in de echte wereld kan je niet zomaar verkassen. De grond was inmiddels wel twee keer uitgegeven. Ondertussen kwam er een bekende langs. Voor de gelegenheid had hij een zwarte zonnebril op gezet. Hij wilde graag stageld innen. Dat leek me prima, maar dan wel op basis van omzetgarantie of een toezegging tot onmiddellijke verbetering van de infrastructurele voorzieningen. Van beiden kon helaas geen sprake zijn, zodat hij onverrichterzake verder moest.

Aanbod – vraag

Het was duidelijk dat het aanbod overweldigend was. Alles in alle soorten en kwaliteiten was er te vinden. Veel bezoekers, of beter gezegd slenteraars, zagen door de bomen het bos niet meer en hadden hun blik op standje ongeïnteresseerd gezet. ‘Het is dat ik hier ben, maar anders was ik hier iet’. Hoe kun je je dan nog te onderscheiden? Ons assortiment richtte zich vooral op (mensen met) kinderen van 0-5 jaar. Door mensen aan te spreken wisten we de aandacht op onze spulletjes te vestigen en ging er toch regelmatig wat van ons kleedje af. Scherp geprijsd dat wel. Met zoveel aanbod kan je niet anders.

Ruilen

Er was een groot object dat ik graag kwijt wilde. Een racebaan van 9,5 meter lengte in een enorme verpakking. Dat ding weer mee naar huis nemen zou een nederlaag zijn. Er kwam een jongetje langs met z’n ouders die erg geïnteresseerd leek. Al pratend werd duidelijk dat hij net een racebaantje gekocht had, maar deze eigenlijk mooier vond. Kan gebeuren, een verkeerde investering. We kwamen er niet uit, totdat ik hem aanbood te ruilen. Ik zijn racebaan en een paar euro en hij de mijne. Deal!

Samenwerken

Met de buren hadden we beleefd contact. Dat veranderde toen om 12 uur nog een laatkomer een plekje zocht. ‘We hebben maar een paar dingen, kunnen we hier tussen?’ Prima, wij konden inmiddels wat inschikken. En met een goed aanvullend assortiment werd het zelfs een echte samenwerking. Zij de brownies, wij de puzzels.

Doelgroepgericht

Rond 1 uur keerden we huiswaarts. Een topstuk – gaaf hobbelpaard – niet verkocht. Die gaan we via de virtuele markt proberen te verkopen. De rest gaat naar de goede-doelen-winkel van Dorkas, een hulporganisatie. Het werd duidelijk dat het doelgroepenbeleid gewerkt had. Goed verkocht in de categorie 0-5 jaar. Ongeveer alle producten die daar buiten vielen gingen onverrichterzake mee terug.
Flink wat volume armer. 30 euro rijker. De kinderen willen volgend jaar weer. En wat hebben deze vrijmarktbelevenissen met vastgoed te maken? Die lessen mag u er zelf uit trekken. De kopjes geven een indicatie.

Previous post:

Next post: